متأسفانه هنوز هم می‌بینم که تصور مردم از روانکاوی امروزی نوعی فعالیت روشنفکرانه، نسبتاً از مدافتاده و دستاویزی است برای ادم‌های نوستالژیکی که دل‌شان می‌خواهد سال‌های متمادی ناز و نوازش (یا تشریح) شوند، در حالی که زندگی‌شان هیچ تغییری نمی‌کند. این پیش‌داوری سنگین قطعا نتیجۀ ناشکیبایی عصر کنونی در مواجهه با نهادهای سنتی، غفلت از آن‌ها و در عوض به کارگیری رویکردی مدروزتر است.