بعضی نویسندگان به آزادی محض قوۀ خلاقه باور دارند. به رها شدن در جهانِ کلمه و روایتِ غریزی، و تراش‌دادن منتقدانۀ متن را در زمان بازنویسی انجام می‎دهند. بعضی دیگر احساس و غریزۀ نوشتن مهار می‌کنند و از همان ابتدا با ذهنی انتقادی داستان خود را در مسیر مشخصی پیش می‌برند. هر دو جریان در طول تاریخ ادبیات کارکرد داشته‌اند و شاهکارهایی به ادبیات اضافه کرده‌اند. آماندا بولتر در این کتاب تشریح می‌کند که نویسنده در جریان خلق داستان چگونه می‌تواند در همان نوشتِ اول قوۀ خلاقۀ غریزی را با تفکر انتقادیِ غربالگرِ خود ترکیب کند و به نتیجۀ مطلوب‌تری برسد.