جویس مک‌دوگال تلاش می‌کند تا ما را با خود در سفری به سرزمین تاریکی و سکون همراه سازد، جایی که هنوز به کلمات ره نداده، سرزمین آشفتگی و اغتشاش نویسنده نشان می‌دهد که وقتی دهان (به سبب دسترسی نداشتن به واژگان) بسته ‌است، بدن به سخن می‌آید و حدیث درد سرمی‌دهد. او نیز مانند فروید می‌کوشد که به جای نادیده‌گرفتن چالش‌ها، به سمت آن‌ها برود و نوری بر آن‌ها بتاباند. سخن از ناشنیده‌ها می‌راند و ظرفیتی برای ساخت‌دهی به فضای روان ایجاد می‌کند.