همیشه شنیدهایم هر انسانی نیمۀ گمشدهای دارد که همین دوروبرهاست و فقط هنوز پیدایش نکردهایم. سرانجام پیدایش میکنیم اما به مرور متوجه میشویم چندان شباهتی به نیمۀ گمشدۀ خیالی ما ندارد. مدتی رابطهای ملالآور را تحمل میکنیم و سرانجام از او جدا میشویم. آیا احساساتمان به ما دروغ گفته بودند یا روش فکری که پیش گرفته بودیم اشتباه بود!
امروزه دیدگاه روانکاوانهای هست که میگوید «عشق ورزیدن مهارتی آموختنی است و نه صرفاً هیجانی تجربهکردنی». در واقع ما یاد میگیریم به جای جستوجوی نیمۀ گمشدهمان به دنبال فردِ مناسب بگردیم. ویژگی این فردِ مناسب نه سازگاری کامل با ما بلکه توان تحمل او برای تفاوتهاست.
نقد و بررسیها
هنوز بررسیای ثبت نشده است.